محمد امامی: امسال از سوی مقام رهبری سال «همت مضاعف و كار مضاعف» نامگذاری شده ، سال گذشته نیز سال «اصلاح الگوی مصرف» بود ، اگر خوب دقت كنیم درمی یابیم نامگذاری سال گذشته و امسال یك هدف را نشانه گرفته و آن «بهره وری» است.
اما به دنبال این نامگذاری، پرسش هایی ذهن دلسوزان كشور را به خود مشغول ساخته است:
• آیا مسئولان و دست اندركاران در این خصوص به مطرح كردن شعار وتبلیغات و چاپ پوستر و برگزاری مراسم و همایش بسنده خواهند كرد یا با تدبیر و برنامه ریزی و اقدام عملی شاخص های همت و كار مضاعف و در مجموع «شاخص بهره وری» را افزایش خواهند داد؟
• آیا وزارتخانه ها و سازمان ها و موسسات و نهادها تا اواخر سال منتظر اقدامات دولت و دیگران خواهند ماند و یا در راستای این نامگذاری و شعار، به سیاستگذاری و اقدامات عملی مفید، كارآ و اثربخش روی خواهند آورد؟
• آیا دست اندركاران صرفا به كارهای تبلیغی و صوری و زودبازده خواهند پرداخت و یا برای كارهای اساسی و فرهنگی كه معمولا دیربازده هستند هم حداقل فكری خواهند كرد؟
• آیا رسانه ملی همت و كار مضاعف را صرفا در افزایش كمی شبكه ها و برنامه ها و فیلم ها و سریال های صرفا سرگرم كننده تعریف خواهد كرد و یا تاملی و تدبری و تغییری هم در محتوای برنامه ها و فیلم ها و سریال ها صورت خواهد گرفت؟
• ... و آیا مردم نیز عزم و همت خود را جزم نموده و كاری مضاعف خواهند داشت یا مخاطب نامگذاری و شعار سال را صرفا مسئولان دانسته و همچون گذشته به روند عادی كار و زندگی خود ادامه خواهند داد؟
به هر حال به نظر می رسد دستیابی به اهداف این نامگذاری، مستلزم ایجاد عزم و همتی ملی است و این عزم و همت، جز با همدلی اقشار مختلف مردم، میسر و عملی نیست. لذا بر افراد، جریان ها، شخصیت ها، مسئولان، دستگاه های اجرایی و خدمت رسان، نهادها و رسانه ها به ویژه رسانه ملی است كه در اندیشه و گفتار و رفتار، همدلی را در جامعه گسترش دهند و از آنچه توسعه همدلی را خدشه دار می سازد پرهیز نمایند.
برای این منظور شناخت، درك و آگاهی از احساسات، عواطف، نیازها، انتظارات و خواسته های واقعی مردم و پاسخگویی صادقانه و عملی و به موقع به این نیازها، پیش نیاز ایجاد فضای همدلی در جامعه است، فضایی مملو از اعتماد و اطمینان و آرامش كه ما را برای همتی مضاعف و كاری مضاعف مهیا می كند. فضایی كه مسئولان و مردم فهیم ما با آن بیگانه نیستند و نمونه بارز و ایثارگرانه این همدلی ملی را می توان در سال های دشوار هشت سال دفاع مقدس جستجو و مشاهده كرد.
برای دستیابی به چنین فضایی، هیچ فرد و سازمانی نباید منتظر اقدامات دیگران بماند و كافی است مكانیزم های مناسبی برای آگاهی و شناخت از خواست ها و انتظارات واقعی مردم و پاسخ گویی شایسته و عملی و به موقع به آن نیازها را تدوین، طراحی، اجرا و ارزیابی كند. مسیری كه در آن بی تردید روابط عمومی ها نقشی حساس و تعیین كننده دارند.
پس برای مضاعف ساختن همت و كار، سخت به تدبیر و برنامه ریزی، توسعه اعتماد عمومی، آرامش اجتماعی و همدلی ملی نیازمندیم.
اما به دنبال این نامگذاری، پرسش هایی ذهن دلسوزان كشور را به خود مشغول ساخته است:
• آیا مسئولان و دست اندركاران در این خصوص به مطرح كردن شعار وتبلیغات و چاپ پوستر و برگزاری مراسم و همایش بسنده خواهند كرد یا با تدبیر و برنامه ریزی و اقدام عملی شاخص های همت و كار مضاعف و در مجموع «شاخص بهره وری» را افزایش خواهند داد؟
• آیا وزارتخانه ها و سازمان ها و موسسات و نهادها تا اواخر سال منتظر اقدامات دولت و دیگران خواهند ماند و یا در راستای این نامگذاری و شعار، به سیاستگذاری و اقدامات عملی مفید، كارآ و اثربخش روی خواهند آورد؟
• آیا دست اندركاران صرفا به كارهای تبلیغی و صوری و زودبازده خواهند پرداخت و یا برای كارهای اساسی و فرهنگی كه معمولا دیربازده هستند هم حداقل فكری خواهند كرد؟
• آیا رسانه ملی همت و كار مضاعف را صرفا در افزایش كمی شبكه ها و برنامه ها و فیلم ها و سریال های صرفا سرگرم كننده تعریف خواهد كرد و یا تاملی و تدبری و تغییری هم در محتوای برنامه ها و فیلم ها و سریال ها صورت خواهد گرفت؟
• ... و آیا مردم نیز عزم و همت خود را جزم نموده و كاری مضاعف خواهند داشت یا مخاطب نامگذاری و شعار سال را صرفا مسئولان دانسته و همچون گذشته به روند عادی كار و زندگی خود ادامه خواهند داد؟
به هر حال به نظر می رسد دستیابی به اهداف این نامگذاری، مستلزم ایجاد عزم و همتی ملی است و این عزم و همت، جز با همدلی اقشار مختلف مردم، میسر و عملی نیست. لذا بر افراد، جریان ها، شخصیت ها، مسئولان، دستگاه های اجرایی و خدمت رسان، نهادها و رسانه ها به ویژه رسانه ملی است كه در اندیشه و گفتار و رفتار، همدلی را در جامعه گسترش دهند و از آنچه توسعه همدلی را خدشه دار می سازد پرهیز نمایند.
برای این منظور شناخت، درك و آگاهی از احساسات، عواطف، نیازها، انتظارات و خواسته های واقعی مردم و پاسخگویی صادقانه و عملی و به موقع به این نیازها، پیش نیاز ایجاد فضای همدلی در جامعه است، فضایی مملو از اعتماد و اطمینان و آرامش كه ما را برای همتی مضاعف و كاری مضاعف مهیا می كند. فضایی كه مسئولان و مردم فهیم ما با آن بیگانه نیستند و نمونه بارز و ایثارگرانه این همدلی ملی را می توان در سال های دشوار هشت سال دفاع مقدس جستجو و مشاهده كرد.
برای دستیابی به چنین فضایی، هیچ فرد و سازمانی نباید منتظر اقدامات دیگران بماند و كافی است مكانیزم های مناسبی برای آگاهی و شناخت از خواست ها و انتظارات واقعی مردم و پاسخ گویی شایسته و عملی و به موقع به آن نیازها را تدوین، طراحی، اجرا و ارزیابی كند. مسیری كه در آن بی تردید روابط عمومی ها نقشی حساس و تعیین كننده دارند.
پس برای مضاعف ساختن همت و كار، سخت به تدبیر و برنامه ریزی، توسعه اعتماد عمومی، آرامش اجتماعی و همدلی ملی نیازمندیم.
- برچسب ها: همت مضاعف، كار مضاعف، بهره وری، همدلی، مردم، اعتماد عمومی، تدبیر، برنامه ریزی، آرامش اجتماعی، روابط عمومی،
یکی از اصول ارتباطات کارآمد و ویژگی مهمی که موجب توسعه ی روابط انسانی می گردد، « همدلی » است.
همدلی ، نیرویی توانمند برای محقق ساختن اهداف و برنامه های سازمان و کارآمدترین دلیل برای پیشبرد رشد شخصی و روابط انسانی و ارتباط با دیگران است. در یک سازمان با نیروی همدلی می توان بسیاری از گره های پیچیده را گشود ، بسیاری از غیر ممکن ها را ممکن ساخت و راههای دشوار کار و فعالیت و تحقق اهداف و برنامه ها را پیمود.اما در اینجا پرسش مهم این است که « همدلی چگونه ایجاد می شود ؟ » . برای اینکه به این پرسش پاسخ دهیم ، خوب است به تعریف و معنای همدلی توجه کنیم ، همدلی را می توانیم توانایی درک فرد مقابل به همان اندازه که او خود را درک می کند تعریف کنیم، همدلی به معنای توانایی درک طرف مقابل به همان ظرافتی است که او خود را درک می کند.بنابر این به نظر می رسد چنانچه بخواهیم در فضای سازمان « همدلی » ایجاد شود ، باید فضایی ایجاد کنیم که هم کارکنان بتوانند خود را به جای مدیران بگذارند و آنان را درک کنند و هم مدیران بتوانند تا به درون کارکنان راه یابند و مسایل و امور را از دید آنان ببینند، به کارکنان به گونه ای کامل و بدون خشک اندیشی و پیشداوری گوش فرا دهند و به موضوع هایی که برای کارکنان اهمیت دارد به همان اندازه توجه کنند که آنان توجه دارند.اما چنانچه در سازمان شاهد بی تفاوتی هستیم که نقطه مقابل همدلی است ، این حالت بیانگر نبود احساس ، نبود دلبستگی یا نبود توجه است و چنانچه در روابط کارکنان با یکدیگر ، مدیران با یکدیگر و کارکنان با یکدیگر که از اهمیت زیادی برخوردار است، بی تفاوتی به شکل رایج و متداول درآید ، بسیار ویرانگر و زیان آور می شود.مدیران و کارکنان باید به نیازهای یکدیگر پاسخ مناسب و درست بدهند ، ناراحتی یکدیگر را احساس کنند ، احساس یکدیگر را درک کنند و نسبت به آن آگاهانه و به موقع واکنش مناسب نشان دهند و این روشن ترین معنای همدلی است.بدیهی است سازمانی که از کارکنان و مدیران همدل برخوردار است، هریک از کارکنان و مدیران ، نه تنها باعث دگرگونی های سازنده در دیگران می شوند ، بلکه به خود نیز کمک می کنند تا در راستای مثبت تکامل یابند.« همدلی » مدیران و کارکنان و درک آنان از یکدیگر و شناخت و آگاهی نیازهای یکدیگر و پاسخگویی مناسب به این نیازها ، می تواند این فرصت را برای افراد فراهم آورد که دارای افق دید گسترده تر باشند و سازمان را یاری می رساند تا نسبت به دستیابی به اهداف و برنامه هایش حساسیت ژرفتر و بیشتری داشته باشد.اما برای ایجاد فضای همدلی، « صداقت » ضرورتی انکارناپذیر است. صداقت ، یعنی شخص به راستی آن چیزی باشد که هست ، بدون اینکه خودنمایی کند و یک شخص قابل اعتماد در شرایط گوناگون ، بیرون و درونش یکی است.صداقت برای هرگونه روابط پویا مورد نیاز است و نداشتن صداقت منجر به عدم توفیق در ایجاد رابطه با دیگران می شود. نکته ی مهم این است که مسیر همدلی و صداقت مسیری دوسویه است که نباید انتظار داشت صرفا کارکنان با مدیران همدلی کنند و یا صرفا مدیران با کارکنان همدلی کنند.پس برای ایجاد فضای « همدلی » در سازمان هم مدیران و هم کارکنان باید صادقانه و به دور از هرگونه خودنمایی کاذب ، خود را به جای یکدیگر گذاشته و درک و احساس صحیحی از یکدیگر داشته و نسبت به آن واکنشی به موقع و مناسب نشان دهند.
همدلی ، نیرویی توانمند برای محقق ساختن اهداف و برنامه های سازمان و کارآمدترین دلیل برای پیشبرد رشد شخصی و روابط انسانی و ارتباط با دیگران است. در یک سازمان با نیروی همدلی می توان بسیاری از گره های پیچیده را گشود ، بسیاری از غیر ممکن ها را ممکن ساخت و راههای دشوار کار و فعالیت و تحقق اهداف و برنامه ها را پیمود.اما در اینجا پرسش مهم این است که « همدلی چگونه ایجاد می شود ؟ » . برای اینکه به این پرسش پاسخ دهیم ، خوب است به تعریف و معنای همدلی توجه کنیم ، همدلی را می توانیم توانایی درک فرد مقابل به همان اندازه که او خود را درک می کند تعریف کنیم، همدلی به معنای توانایی درک طرف مقابل به همان ظرافتی است که او خود را درک می کند.بنابر این به نظر می رسد چنانچه بخواهیم در فضای سازمان « همدلی » ایجاد شود ، باید فضایی ایجاد کنیم که هم کارکنان بتوانند خود را به جای مدیران بگذارند و آنان را درک کنند و هم مدیران بتوانند تا به درون کارکنان راه یابند و مسایل و امور را از دید آنان ببینند، به کارکنان به گونه ای کامل و بدون خشک اندیشی و پیشداوری گوش فرا دهند و به موضوع هایی که برای کارکنان اهمیت دارد به همان اندازه توجه کنند که آنان توجه دارند.اما چنانچه در سازمان شاهد بی تفاوتی هستیم که نقطه مقابل همدلی است ، این حالت بیانگر نبود احساس ، نبود دلبستگی یا نبود توجه است و چنانچه در روابط کارکنان با یکدیگر ، مدیران با یکدیگر و کارکنان با یکدیگر که از اهمیت زیادی برخوردار است، بی تفاوتی به شکل رایج و متداول درآید ، بسیار ویرانگر و زیان آور می شود.مدیران و کارکنان باید به نیازهای یکدیگر پاسخ مناسب و درست بدهند ، ناراحتی یکدیگر را احساس کنند ، احساس یکدیگر را درک کنند و نسبت به آن آگاهانه و به موقع واکنش مناسب نشان دهند و این روشن ترین معنای همدلی است.بدیهی است سازمانی که از کارکنان و مدیران همدل برخوردار است، هریک از کارکنان و مدیران ، نه تنها باعث دگرگونی های سازنده در دیگران می شوند ، بلکه به خود نیز کمک می کنند تا در راستای مثبت تکامل یابند.« همدلی » مدیران و کارکنان و درک آنان از یکدیگر و شناخت و آگاهی نیازهای یکدیگر و پاسخگویی مناسب به این نیازها ، می تواند این فرصت را برای افراد فراهم آورد که دارای افق دید گسترده تر باشند و سازمان را یاری می رساند تا نسبت به دستیابی به اهداف و برنامه هایش حساسیت ژرفتر و بیشتری داشته باشد.اما برای ایجاد فضای همدلی، « صداقت » ضرورتی انکارناپذیر است. صداقت ، یعنی شخص به راستی آن چیزی باشد که هست ، بدون اینکه خودنمایی کند و یک شخص قابل اعتماد در شرایط گوناگون ، بیرون و درونش یکی است.صداقت برای هرگونه روابط پویا مورد نیاز است و نداشتن صداقت منجر به عدم توفیق در ایجاد رابطه با دیگران می شود. نکته ی مهم این است که مسیر همدلی و صداقت مسیری دوسویه است که نباید انتظار داشت صرفا کارکنان با مدیران همدلی کنند و یا صرفا مدیران با کارکنان همدلی کنند.پس برای ایجاد فضای « همدلی » در سازمان هم مدیران و هم کارکنان باید صادقانه و به دور از هرگونه خودنمایی کاذب ، خود را به جای یکدیگر گذاشته و درک و احساس صحیحی از یکدیگر داشته و نسبت به آن واکنشی به موقع و مناسب نشان دهند.
- برچسب ها: همدلی، صداقت، ارتباطات كارآمد،