بهار نو
 
عشق یعنی ظاهر باطن نما / باطنی آکنده از نور خدا


ساخت فلش مدیا پلیر
ابزار وب Online User
امام علی (ع): گروهی ، منکر را با دست و زبان و قلب انکار می کنند ، آنان تمامی خصلت های نیکو را در خود گرد آورده اند . گروهی دیگر ، منکر را با زبان و قلب انکار کرده ، اما دست به کاری نمی برند ، پس چنین کسی دو خصلت از خصلت های نیکو را گرفته و دیگری را تباه کرده است . بعضی منکر را تنها با قلب انکار کرده و با دست و زبان خویش اقدامی ندارند ، پس دو خصلت را که شریف تر است تباه ساخته و یک خصلت را به دست آورده اند و بعضی دیگر ، منکر را با زبان و قلب و دست رها ساخته اند که چنین کسی از آنان ، مرده ای میان زندگان است ....[1]

برپایی جامعه‌ای صالح، اخلاق‌گرا، مردمی و كارآمد، یكی از اهداف بعثت پیامبران الهی و امامان معصوم علیهم‌السلام بوده تا سعادت دنیا و آخرت را برای آحاد جامعه در برداشته باشد.

لزوم وجود چنین جامعه‌ای ، حاكمیت یافتن صالحان و لزوم حفظ و بقای آن ، وجود و فعال بودن ساز و كارهای نظارتی اثربخش است.

«امر به معروف و نهی از منكر» یكی از مترقی‌ترین نظام‌ها و ساز و كارهای كنترل و نظارت اجتماعی است كه مشاركت عمومی و نظارت همگانی را برمی‌انگیزد تا از انحراف جامعه و حاكمان پیشگیری شود.

در جامعه‌ی اسلامی، عمل به «امر به معروف و نهی از منكر» به اندازه‌ای اهمیت دارد كه بر اساس آیات و روایات به عنوان فریضه‌ی واجب دینی كه به مراتب بالاتر از فرایض دیگر است، معرفی گردیده تا جایی كه امام حسین(ع) هدف از قیام خود را امر به معروف و نهی از منكر اعلام می‌فرماید.

حال پرسش جدّی این است كه فریضه‌ای با این اهمیت كه اسلام بر آن تاكید بسیار دارد، چگونه باید اجرا گردد؟

آیا اجرای این فریضه‌ی مهم را صرفا باید به نهی از بیرون آمدن چند تار موی سر برخی از خانم‌ها یا برخورد با پوشش نامناسب آنان تنازل بخشید؟

  متن کامل را در ادامه‌ی مطلب بخوانید)

آیا بزرگترین و مهم‌ترین منكری كه در جامعه‌ی ما رخ می‌دهد، همین چند منكر عمومی و دم دستی و درجه دوم و سوم و تذكر لسانی به چند دختر جوان بدحجاب و سهل‌انگار است؟

هیچ تردیدی در منكر بودن بدحجابی، مزاحمت‌های خیابانی، نوارهای مبتذل، پوشیدن لباس‌های نامتعارف و مواردی از این دست نیست، اما آیا نباید برای اجرای امر به معروف و نهی از منكر در جامعه، اولویت بندی در نظر گرفت و صرفا در چند جنبه‌ی عوام پسند و ظاهری محدود نشد؟

آیا كاركرد امر به معروف و نهی از منكر صرفا منحصر به همین چند موضوع ساده است كه ریشه در منكرهای بزرگتر دارد؟

به نظر شما امر به معروف و نهی از منكر حاكمان وافراد صاحب منصب و مسئولیت در بخش‌ها و رده‌های گوناگون سلسله مراتب قدرت، كه عملكرد آنان در اجتماع دارای تاثیر گسترده‌ای است، اولویت بیشتر و بالاتری دارد یا برخورد با چند تار موی یك دختر جوان؟!

آیا امر به معروف و نهی از منكر در حوزه‌ی حاكمان و مسئولان و دست‌‌اندركاران و قدرت‌های سیاسی و اقتصادی را باید به بوته‌ی فراموشی سپرد؟ و به این نوع اقدامات آن هم با شیوه‌های تحكم‌آمیز و نامناسب اولویت داد؟!

توجه به این امر تا آنجا اهمیت دارد كه حتی مقام رهبری در این خصوص تاكید دارند: «امر به معروف و نهی از منكر حوزه‌های گوناگون دارد كه باز مهم‌ترینش حوزه‌ی مسئولان است، یعنی شما باید ما را به معروف امر و از منكر نهی كنید»[2]

آیا ما به عنوان یك مسلمان تا چه اندازه برای امر به معروف و نهی از منكر در حوزه‌ی مسئولان رغبت نشان می‌دهیم و آیا هنگامی كه امر به معروف و نهی از منكر می‌كنیم اولویت‌ها را مدّ نظر قرار می‌دهیم؟

آیا حاكمان و مسئولان، فضای مناسب و امنی را برای رغبت و گرایش آحاد جامعه به امر به معروف و نهی از منكر، این ساز و كار مترقی اسلامی نظارت اجتماعی ایجاد كرده‌اند تا آحاد جامعه بدون هراس از تنگ حوصلگی و خودپسندی حاكمان و مسئولان،  بدون لكنت زبان نظر خود را مطرح سازند یا حق خود را بازستانند؟

در پایان برای حسن ختام، فرازی از كلام مولای متقیان امیر مومنان علی (ع) را به ره‌پویان حضرتش تقدیم می‌كنم، باشد كه امر به تأسی به سیره‌ی آن حضرت نیز  به عنوان عمل به فریضه‌ی  امر به معروف و نهی از منكر مورد قبول و رضایت حق تعالی و مرد توجه مخاطبان اصلی آن قرار گیرد:

امام علی (ع): «براى کسانى که به تو نیاز دارند ، زمانى معین کن که در آن فارغ از هر کارى به آنان پردازى . براى دیدار با ایشان به مجلس عام بنشین، مجلسى که همگان در آن حاضر توانند شد و ، براى خدایى که آفریدگار توست ، در برابرشان فروتنى نمایى و بفرماى تا سپاهیان و یاران و نگهبانان و پاسپانان به یک سو شوند ، تا سخنگویشان بى‏ هراس و بى‏لکنت زبان سخن خویش بگوید . که من از رسول الله ( صلى الله علیه و آله ) بارها شنیدم که مى ‏گفت : پاک و آراسته نیست امتى که در آن امت ، زیردست نتواند بدون لکنت زبان حق خود را از قوى دست بستاند . پس تحمل نماى ، درشتگویى یا عجز آنها را در سخن گفتن . و تنگ حوصلگى و خودپسندى را از خود دور ساز تا خداوند درهاى رحمتش را به روى تو بگشاید و ثواب طاعتش را به تو عنایت فرماید . اگر چیزى مى ‏بخشى ، چنان بخش که گویى تو را گوارا افتاده است و اگر منع مى ‏کنى ، باید که منع تو با مهربانى و پوزش‌خواهى همراه بود .»[3]



[1] نهج البلاغه، حكمت 374: محمد دشتی

[2] خطبه‌های نماز جمعه رمضان سال 1379

[3] نهج البلاغه، نامه 53(عهدنامه‌ی مالك اشتر)





طبقه بندی: فرهنگی،  سیاسی،  اجتماعی،  ارتباطات اجتماعی، 
برچسب ها: امر به معروف و نهی از منکر، ساز و کار نظارت اجتماعی، نظارت همگانی، اولویت های نظارت اجتماعی، امام علی‌(ع)، عهدنامه مالک اشتر،  

نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 18 خرداد 1391 توسط محمد امامی
تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | طراحی : پیچک

  • دانلود فیلم
  • خرید vpn